.jpg)
| ในห้องเรียนใครใหญ่ที่สุด |
 |
 |
|
คมสัน สุริยะ
14 กุมภาพันธ์ 2553
ในการสอนครั้งหนึ่ง มีลูกคนมีเงิน ลูกคนมีอำนาจ เข้ามาเรียนด้วย
เมื่อทุกคนนั่งประจำที่กันแล้ว อาจารย์พูดขึ้นว่า
อาจารย์รู้ว่าเธอคือลูกคนมีเงิน และอาจารย์ก็รู้ว่าเธอคือลูกคนมีอำนาจ
และพวกเธอก็รู้ว่าอาจารย์คืออาจารย์
อาจารย์อยากจะถามว่า
ในห้องเรียนใครใหญ่ที่สุด
ทุกคนนิ่ง ไม่มีใครตอบ
ส่วนหนึ่งเพราะกลัวว่าสิ่งที่ตัวเองมีอยู่จะไม่ใหญ่ที่สุดอีกต่อไป
ไม่ว่าเงินหรืออำนาจ
แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะตกอยู่ใต้อำนาจของอาจารย์ที่จะให้คุณให้โทษได้
พวกเขาจึงพากันกล้อมแกล้มตอบว่า
อาจารย์ใหญ่ที่สุดมั้งครับ
และยังพาลแถมว่า
แต่อาจารย์อย่าลำพองใจไปนะครับ นอกห้องอาจารย์ใหญ่น้อยกว่าเงินและอำนาจของพ่อผม
อาจารย์ยิ้ม หัวเราะเล็กน้อย แล้วตอบว่า
ผิดแล้ว
ในห้องเรียนนี้ ธรรมชาติใหญ่ที่สุด
เรามาเรียนเพื่อแสวงหาความจริง ซึ่งทั้งเงินและอำนาจไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้
และพวกเธอก็อย่าลำพองใจไป
เพราะนอกห้องเรียนนี้ ธรรมชาติก็ยังใหญ่กว่าเงินและอำนาจของพ่อเธออยู่ดี
เมื่อไรที่พวกเธอพยายามฝืนหรือเปลี่ยนแปลงธรรมชาติด้วยเงินและอำนาจ
เมื่อนั้นธรรมชาติจะย้อนกลับมาเล่นงานเธอ
อาจารย์ไม่ได้มีหน้าที่อะไร นอกจากจะแนะนำเธอให้เข้าใจธรรมชาติเหล่านั้น
เพราะสงสารว่า
ด้วยเงินตราและอำนาจอันกระจ้อยร้อยของครอบครัวพวกเธอ
จะไม่สามารถต้านทานอำนาจอันยิ่งใหญ่ของธรรมชาติได้
เมื่อเธอลุแก่อำนาจของเงินตราและวาสนา
แล้วประมาทความจริงแห่งธรรมชาติ
เมื่อนั้นเธอก็จะถูกธรรมชาติทำลาย
ในห้องเรียนแห่งนี้จึงไม่มีใครใหญ่ไปกว่าธรรมชาติ
อาจารย์ก็ไม่ได้รู้ธรรมชาติทุกอย่าง
เราถามและตอบกัน
เพื่อร่วมกันศึกษา
ว่าจริง ๆ แล้วธรรมชาติเป็นอย่างไรกันแน่
เธออาจจะเห็นเป็นอย่างหนึ่ง อาจารย์อาจจะเห็นเป็นอีกอย่างหนึ่ง
ก็คุยกัน แลกเปลี่ยนกัน
แล้วเราคงรู้ได้สักวันว่าธรรมชาติที่แท้นั้นเป็นอย่างไร
และเมื่อเรารู้แล้ว นั่นแหละคือทางรอดของพวกเรา
มวลมนุษย์ทั้งปวง
|