Tourism Logistics - โลจิสติกส์สำหรับการท่องเที่ยว

Home เพลิน เย็นกายสบายใจ การพรีเซ้นท์ผ่านไปด้วยดี และเกรดออกแล้ว
Welcome


Tourism
Logistics



CMSE
Conference



Journal EEQEL




คลังหนังสือ
Komsan
Suriya



















การพรีเซ้นท์ผ่านไปด้วยดี และเกรดออกแล้ว Print E-mail

คมสัน  สุริยะ
9  กุมภาพันธ์  2553




ผ่านไปแล้วครับสำหรับการพรีเซ้นท์ครั้งที่สองของช่วงนี้  แต่เป็นครั้งที่เจ็ดแล้วตั้งแต่กลับมาที่เยอรมันรอบนี้  (หนึ่งครั้งที่บอนน์  หนึ่งครั้งที่คีล  สองครั้งที่สัมมนากลุ่มเศรษฐมิติ   สองครั้งที่สัมมนากลุ่มเศรษฐศาสตร์พัฒนา  และหนึ่งครั้งที่กลุ่มทฤษฎีเกมส์  เกิร์ทธิงเก้น)   เหลืออีกครั้งเดียวที่บอนน์วันพุธหน้า   เพื่อน ๆ แซวว่ามาราธอน   ผมก็ตอบไปว่าเห็นว่าถ้าใครพรีเซ้นท์มาก ๆ จะจบไว   ดังนั้นมีโอกาสก็เป็นต้องคว้าไว้ก่อน



จริง ๆ การพรีเซ้นท์วันนี้เป็นมวยแทน  เพราะตัวจริงเกิดเปลี่ยนใจไม่ขึ้นชก  เขาเลยหาอาสาสมัครขึ้นเวทีแทน   ผมเห็นว่าโอกาสมาแล้วก็เลยคว้าไว้  ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้มีผลการวิจัยที่หนักแน่นพอจะนำเสนอ   แต่เห็นว่ามีเวลาเจ็ดวันก็เลยลองเสี่ยงดู   เจ็ดวันนี้ก็ไม่ต้องทำอะไร   ทำการทดลองในคอมพ์อย่างเดียว   ผลการทดลองก็ออกมาคืนก่อนสุดท้าย   วันสุดท้ายก็เร่งทำ Power Point   เช้านี้ก็พึ่งได้ซ้อมครั้งแรก   ซ้อมยังไม่ทันเสร็จก็ต้องรีบออกบ้านเพราะรถเมล์มาแล้ว



การได้พรีเซ้นท์ในกลุ่มเศรษฐศาสตร์พัฒนาสองครั้งในเทอมเดียวถือว่าเป็นโชค  เพราะคิวจะยาวมากตั้งแต่ต้นเทอม  แทบจะไม่มีที่ว่าง   เพราะนักศึกษาปริญญาเอกแต่ละคนต้องพรีเซ้นท์อย่างน้อยหนึ่งครั้ง           แถมยังต้องเว้นให้อาจารย์หรือนักวิจัยจากที่อื่นมาพรีเซ้นท์ด้วย      ทุกคนก็เลยต้องแย่งคิวกัน  มีคำกล่าวว่าพอรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว   ก็คือคิวเต็ม  อดพรีเซ้นท์    ก็ต้องรอไปเทอมหน้า   จบช้าไปอีกเทอม 



ผมเดาเรื่องนี้ได้ก่อนที่จะมาเกิร์ทธิงเก้นแล้ว  เมื่อได้รับเมลจากผู้จัดการคิว  ผมก็รีบจองคิวสำหรับการพรีเซ้นท์ครั้งแรกในทันที         ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ขออนุญาตอาจารย์ที่ปรึกษา   ซึ่งถือว่าผิดมารยาทนิดหน่อย   เมื่ออาจารย์บอกว่าเราควรหาเวลาพรีเซ้นท์   ผมก็ว่าคิวเต็มหมดแล้ว  อาจารย์ถึงกับอุทานว่า  เราช้าไปแล้วเหรอ   แต่ผมบอกว่าไม่เป็นไรหรอก  คิวที่เต็มแล้วนั้นมีของผมอยู่ที่หนึ่ง   อาจารย์ก็เลยไม่รู้จะว่าให้หรือจะชม



เทอมนี้ผมได้พรีเซ้นท์สองครั้ง   คนก็เลยหมั่นไส้นิดหน่อย   ครั้งหลังนี้ถามคนอื่นแล้วไม่มีใครขึ้นแทน   เมื่อไม่มีใครพร้อม (ผมก็ไม่พร้อม)  ก็ต้องเสร็จคนที่กล้าหาญกว่าที่จะเสี่ยง   คนไทยชอบเสี่ยงอยู่แล้ว   เรามีสุภาษิตว่า  ไปตายเอาดาบหน้า



ไม่ตายหรอกครับ   ตำราพิชัยสงครามเขียนไว้ว่า  ออกรบเพราะมั่นใจอยู่แล้วว่าจะรบชนะ
ผมเชื่อว่าโมเดลต้องออกมาดี  เพราะลองทำมาหลายครั้งแล้ว  เพียงแต่ยังไม่ได้ทำออกมาจริง ๆ จัง ๆ เท่านั้น
คราวนี้เลยตั้งหน้าตั้งตาทำ 7 วันให้มันออกมาเร็วหน่อยก็เท่านั้นเอง (แทนที่จะต้องเป็นเทอมหน้า)



มันเป็นดั่งที่ไอน์สไตน์กล่าวไว้ว่า  ถ้าเรารู้แน่อยู่แล้วว่าคำตอบของการวิจัยจะออกมาว่าอย่างไร  นั่นคงไม่ใช่การวิจัย
ระหว่างที่ทำแบบจำลองอยู่   พบเรื่องประหลาดใจบ้าง  ซึ่งเป็นธรรมดาของการทดลองทางวิทยาศาสตร์
ก็หยิบมาเป็นประเด็นในการศึกษา  ยิ่งทำให้เรื่องน่าตื่นเต้นมากกว่าที่คาดไว้ตอนแรก





การพรีเซ้นท์ก็ผ่านไปด้วยดี  อาจารย์คลาเซ่น  (ลูกศิษย์อาจารย์เซ็น นักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบล) ก็มาฟังด้วย
อาจารย์บอกว่าเคยทำแบบจำลอง Village CGE เป็นวิทยานิพนธ์สมัยอยู่ฮาร์วาร์ด
อาจารย์ผู้มากประสบการณ์ก็ถามโน่นถามนี่  เราก็ตอบไปได้ดี  ทำให้เกิดความมันส์ในการบรรยาย
พอจบงานแล้วอาจารย์ก็อารมณ์ดี   เรียกไปที่ห้อง   แล้วก็ให้ยืมวิทยานิพนธ์ของรักของหวงฉบับนั้นมาอ่านด้วย   



หน้าห้องอาจารย์คลาเซ่นมีประกาศคะแนนวิชา Advanced Development Economics ติดอยู่พอดี
วิชานี้ก็คือวิชาสุดท้ายในชีวิตที่ผมจะเข้าสอบเอาเกรด
ซึ่งเขียนไว้แล้วในเรื่อง  เคล็ดลับเตรียมตัวสอบ
เห็นแล้วก็ตื่นเต้นจริง ๆ ครับ  ลองมองหาดูรหัสประจำตัวเรา 
หายากหน่อยครับ  เพราะมีคนเข้าสอบเยอะอยู่  และเราก็ไม่คุ้นกับรหัสใหม่



แจ็คพ็อตครับ  เกรดออกมาสวยเลย  ชวดที่หนึ่งของห้องไปนิดเดียว
คนได้ที่หนึ่งต้องยอมรับว่าเป็นมือดีของเจ้าถิ่นจริง ๆ
อาจารย์คลาเซ่นออกมาพบก็บอกว่า  คนไทยนี่เรียนหนังสือเก่งเหมือนกันเน๊าะ
ถ้ามีอย่างนี้ให้ส่งมาอีก  เอาหมด
ผมก็บอกว่าคนไทยเก่ง ๆ ชอบไปอยู่อังกฤษ  อเมริกา  ออสเตรเลีย 
เพราะว่าคนไทยพูดภาษาอังกฤษ
ถ้าเยอรมันอยากได้คนไทยเก่ง ๆ ต้องสอนเป็นภาษาอังกฤษมากขึ้น



อาจารย์คลาเซ่นก็ว่าจริง  และบอกว่าเราก็พยายามทำกันอยู่   ตอนนี้ก็มีหลายวิชาแล้ว
อีกไม่กี่ปีจะทำให้ไม่น้อยกว่าครึ่งหนึ่งสอนเป็นภาษาอังกฤษ
แต่ทำทั้งหมดก็ไม่ได้  เพราะมหาวิทยาลัยยังมีภารกิจต้องสอนชาวเยอรมัน (ซึ่งไม่ค่อยสันทัดภาษาอังกฤษ)



สรุปแล้วก็ Happy ending ครับสำหรับวันนี้
แต่ยังมีงานต้องทำอีกมาก
วันพฤหัสนี้ต้องส่ง Paper หนึ่งเรื่องให้อาจารย์ที่ปรึกษา
มีเวลาอีก  36 ชั่วโมง
ที่เหลือก็ปรับปรุงแบบจำลองตามที่ได้รับคำแนะนำจากการสัมมนาวันนี้



ถ้าถามว่าเห็นอะไรเพิ่มเติมอย่างอื่นบ้าง
ตอบได้ว่าอยากได้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ครับ
ไม่ได้เว่อร์นะครับ  แต่มันจำเป็นจริง ๆ
เพราะการรันแบบจำลองด้วยคอมพิวเตอร์กระป๋องของเรานีใช้เวลานานมาก
หนึ่งโมเดลใช้เวลาครึ่งวันอย่างนี้
ทำให้ได้งานออกมาไม่ทันใจ  และไม่หลากหลายพอ
แถมเครื่องคอมพ์อาจจะร้อนจนพังได้  ยิ่งถ้าเปิดไว้นาน ๆ เพื่อรันหลาย ๆ โมเดลติดต่อกัน 
ถ้าเรามีซูเปอร์คอมพิวเตอร์จะทำให้ทำงานได้เร็วขึ้นมาก
ผมเลยไม่แปลกใจว่าทำไมงานวิจัยของมหาวิทยาลัยที่มีซูเปอร์คอมพิวเตอร์ถึงได้มีคุณภาพดีกว่าของเรา
เพราะว่าผลการรันมันออกมาเร็วกว่า  แน่นอนกว่า  ได้ปริมาณงานมากกว่า  นั่นเอง
ฝากไว้ให้ผู้มีอำนาจบริหารงบประมาณละกันครับ



ถ้าผมมีเงินมาก ๆ ก็ว่าจะซื้อไว้ใช้เองสักเครื่อง  แต่มันก็ยังไม่มีนี่สิครับ  ทำไงดี
ที่สำคัญ  โมเดลที่จะรันแล้วทำเงินทำทองได้คุ้มกับราคาเครื่องคืออะไร 
ต้องตอบโจทย์นี้ให้ได้ก่อนซื้อครับ  
ถ้าตอบได้วันไหนหล่ะ  น่าดู







กลับสู่สารบัญ






 

เกี่ยวกับลิขสิทธิ์เนื้อหาในเว็บไซต์ิ์

ผู้เขียนไม่หวงห้ามที่ท่านจะคัดลอกบทความ บนเว็บไซต์นี้ไปใช้ในรายงานของท่าน  

แต่ขอความกรุณาเพื่อนนักวิชาการ เพื่อนผู้ทำเว็ปไซต์ 
น้อง ๆ นักเรียน นักศึกษา ทุกท่าน 
ได้โปรดเขียนอ้างอิงในรายงานของท่านตามหลักสากล

การไม่เขียนอ้างอิงดังกล่าวถือว่าละเมิดลิขสิทธิ์
และมีความผิดตามกฎหมาย  
 
 ขอขอบคุณทุกท่านมากครับ