Tourism Logistics - โลจิสติกส์สำหรับการท่องเที่ยว

สำหรับน้อง ๆ ที่พึ่งเข้ามาเป็นอาจารย์ใหม่ พี่ได้เห็นฝีไม้ลายมือของน้องมานานพอสมควรแล้วเชื่อได้ว่าในทางวิชาการน้อง ๆ ไม่เป็นรองใคร แต่ตอนนี้ต้องมาสวมบทเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว พี่จึงอยากจะฝากข้อคิดไว้ให้น้อง ๆ ดังนี้


1.  ใจเขาใจเรา อย่าลืมตอนที่เราเป็นนักศึกษา เราอยากให้อาจารย์ที่ปรึกษาเป็นแบบไหน เราก็ต้องพยายามทำตัวเองให้เป็นแบบนั้น และพยายามไม่ทำให้เป็นแบบตรงกันข้าม


2.  ใจเย็น   อย่าโมโห อย่าว่าอะไรนักศึกษาแรง ๆ อย่าใช้คำไม่ดีที่ทำให้นักศึกษารู้สึกต้อยต่ำ เขายังไม่ใช่มืออาชีพ เขาจะทำถูกใจเราไปหมดได้อย่างไร คิดถึงเมื่อก่อนที่พวกเราก็ทำอะไรไม่เป็นเหมือนกัน เราก็อยากให้อาจารย์ใจเย็นกับเรา


3.  ใจดี   อย่ารีบปฏิเสธนักศึกษาทันทีถ้าเรื่องที่เขาจะทำไม่ตรงใจเรา   เพราะยากอยู่ที่จะมีคนที่อยากทำเรื่องที่เราสนใจ   ในร้อยเรื่องมีสักสิบเรื่องก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว   นักศึกษาอาจจะทำอะไรที่ค่อนไปทางความสนใจของเขา แต่เฉียด ๆ มาทางความสนใจของเรา แล้วเราอาจจะพอแนะนำได้   แต่ถ้าคิดว่ามีอาจารย์ท่านอื่นที่เชี่ยวชาญในเรื่องนั้นเป็นพิเศษ ก็ลองถามนักศึกษาว่าได้ไปทาบทามอาจารย์ท่านนั้นหรือยัง บางทีเขาก็ไปมาแล้วแต่ว่าเต็ม   เราก็ต้องเห็นใจนักศึกษาด้วย เพราะถ้าเขาไม่มีอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วเขาจะจบได้อย่างไร


4. ใจกว้าง   รับฟังเรื่องที่นักศึกษาเสนอก่อน อย่าพึ่งเอาแต่ใจตัวเองว่าต้องทำนั่น นี่ นั่น และก็โน่น ตกลงเรากำลังสร้างหุ่นยนต์ขึ้นมา หรือว่าเรากำลังจะสร้างคนที่ทำวิจัยเป็นขึ้นมา อะไรที่มันยังเป็นจุดอ่อนก็ให้ใช้วิธีถามเข้าไปตรงจุดนั้น ให้นักศึกษาเข้าใจว่าต้องปรับปรุง ไม่ใช่เราสั่งให้ปรับปรุงแต่นักศึกษาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำอย่างนั้น   และที่สำคัญก็คือถ้าแนะนำอะไรให้ไปปรับปรุงแล้ว เราก็ควรต้องมี Material  หรือ Tutorial ให้เขาได้มีแนวทางสำหรับการศึกษาด้วยตนเองด้วย ไม่ใช่สักแต่สั่งให้ไปทำ อย่างน้อยก็แนะนำว่าควรไปลงเรียนวิชาใดกับอาจารย์ท่านใด หรือมีหนังสืออะไรที่ควรอ่าน แล้วถ้ามันเป็นหนังสือของน้องเอง พี่รู้ว่าโดยปกติน้องหวง แต่ก็ให้นักศึกษายืมไปอ่านเถอะ ถ้ากลัวเขาทำพังก็บอกว่าเดี๋ยวอาจารย์จะถ่ายเอกสารมาให้ก็แล้วกัน

 
 

5. ใจกว้างกว่านั้นอีก   ถ้าเห็นว่านักศึกษากับเราไปกันไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง อยู่ไปก็ไม่จบแน่ ก็ควรจะอนุญาตให้เขาเปลี่ยนอาจารย์ที่ปรึกษาได้ ไม่ต้องขังเขาไว้ และไม่ต้องคิดว่าเป็นการเสียหน้า เพราะถึงดันทุรังอยู่กันไปก็เสียเวลาเปล่าทั้งคู่

 
 

6. ใจสบาย ๆ   ไม่ต้องไปกดดันนักศึกษาว่านี่ทำกับเราแล้วต้องมาตรฐานสูง ต้องตีพิมพ์ได้   เพราะนั่นมันลายเซ็นต์ของเราอยู่บนปกวิทยานิพนธ์ของคุณ มันจึงต้องดี มันจึงต้องเด่น มันจึงต้องเป็นสง่า    พี่ว่าอย่าเว่อร์   ถ้าน้องอยากทำให้มาตรฐานสูงหรืออยากตีพิมพ์ได้ ก็เอาไว้ทำกับงานของน้องเอง ไม่ต้องไปกดดันเอากับนักศึกษา เพราะนักศึกษาก็มีความสามารถหลากหลายกันไป และที่แน่นอนเขาก็ยังไม่เก่งถึงขั้นน้อง ไม่งั้นเขาก็คงเปลี่ยนมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของน้องแล้ว แล้วน้องจะคาดหวังเขามากเกินไปทำไม   เราชี้แนวทางที่ถูกที่ควรที่ทำให้ได้มาตรฐาน ส่วนเรื่องที่เขาจะไปได้ไกลแค่นั้นนั่นมันเรื่องของเขา   วิทยานิพนธ์นั้นชื่อของเขา   ชื่อของเรามีอยู่ด้วยก็จริง   แต่มันก็ขึ้นชื่อว่าเป็นวิทยานิพนธ์ของเขาไม่ใช่ของเรา หรือว่าวิทยานิพนธ์ของน้องไม่ใช่ของน้อง แต่เป็นของอาจารย์น้อง ก็ไม่ใช่ จริงไหม ดังนั้นเขาก็ต้องรับผิดชอบชื่อของเขาด้วยตัวเขาเอง เราก็อย่าไปอีโก้จัดว่ามีชื่อของเราอยู่ด้วยแล้วมันต้องเลิศ นั่นจะทำให้ชีวิตแย่ด้วยกันทั้งครูทั้งนักเรียน    

 

 

 ถ้ามหาวิทยาลัยบังคับว่างานจะต้องตีพิมพ์ได้ นั่นก็เป็นความรับผิดชอบของนักศึกษาที่จะมาปรึกษาเราว่าควรทำอย่างไรจึงจะตีพิมพ์ได้ ควรเพิ่มตรงไหน มันควรเป็นความต้องการจากนักศึกษา ไม่ใช่เพราะว่ามันมีชื่อเราอยู่ในนั้น    และแน่นอนว่าเราก็ต้องแนะนำให้เขาทำงานออกมาดีจนตีพิมพ์ได้  ซึ่งอาจจะต้องใช้เวลานานขึ้นในการทำงานให้ดีขึ้น   แต่ถ้าไม่ได้มันก็ไม่ได้เป็นความผิดของเราฝ่ายเดียว เราอาจจะเสียหน้านิดหน่อยที่สำนักพิมพ์เขาปฏิเสธงานที่เราเป็นที่ปรึกษา  


แต่เชื่อพี่เถอะ ในฐานะเป็นกรรมการของวารสารหลายฉบับพี่เคยปฏิเสธงานไม่ให้ตีพิมพ์มามากแล้ว  แต่ไม่เคยคิดว่าเป็นความผิดของอาจารย์ที่ปรึกษาของงานเหล่านั้น เพราะพี่ถือว่านักศึกษาคือคนเขียนงาน เขาย่อมต้องรับผิดชอบโดยตรงกับงานของเขา   ถ้าพี่ต้องยอมให้ลงตีพิมพ์เพียงเพราะชื่อของใครบางคนเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา แล้วถ้าไม่ยอมก็ต้องมีเรื่องกัน  แบบนี้ก็คงต้องมีเรื่องกับอาจารย์หลายร้อยคนทั่วประเทศ แต่นี่ก็ไม่มีเลย เพราะอาจารย์เหล่านั้นเขาไม่ถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัว   พวกเขาทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว เพียงแต่นักศึกษาจะทำได้ดีมากน้อยเพียงใดก็สุดแล้วแต่นักศึกษา   


ที่เยอรมันเอง อาจารย์ที่เก่งที่สุดเวลาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาก็ใช่ว่าจะได้รับการตีพิมพ์ทุกครั้งไป   เขาก็ไม่ได้โกรธอะไร ก็ลองหาวารสารอื่น หรือไม่ก็มาช่วยกันดูอีกทีว่าขาดอะไรไป แล้วก็เสริมเข้าไปใหม่   นักศึกษาก็จบช้าหน่อย   


การโมโหสำนักพิมพ์แล้วมาลงที่นักศึกษาว่าไม่ได้เรื่องแล้วพลอยทำให้อาจารย์เสียหน้าไปด้วยนี้เป็นการกระทำที่ ขาดวุฒิภาวะ ขอน้อง ๆ ทั้งหลายจงอย่าได้ทำอย่างนั้นเป็นอันขาดในชีวิตการเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา