Tourism Logistics - โลจิสติกส์สำหรับการท่องเที่ยว

คมสัน  สุริยะ
8  มิถุนายน 2552


ผมมีโอกาสเดินทางไปเรียนที่มหาวิทยาลัยคีล (Kiel) และเกอร์ทธิงเก้น (Goettingen) ประเทศเยอรมนีอยู่ช่วงหนึ่ง  ได้ข้อคิดว่ามหาวิทยาลัยของเขาเลือกที่จะตั้งอยู่ที่คีลและเกอร์ทธิงเก้นไม่ได้  แต่ทั้งสองมหาวิทยาลัยมีคุณภาพการศึกษาระดับโลก  อีกทั้งมีภารกิจให้การศึกษาแก่ผู้คนในท้องถิ่น  เท่ากับว่าคนถิ่นนั้นโชคดีสองต่อ คือ มีมหาวิทยาลัยอยู่ใกล้บ้านและเป็นมหาวิทยาลัยระดับโลก

ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์จุลภาคมีอยู่เรื่องหนึ่งชื่อว่าการส่งสัญญาณ (signalling)   มหาวิทยาลัยคีลและเกอร์ทธิงเก้น ส่งสัญญาณว่าพวกเขาเป็นมหาวิทยาลัยระดับโลกจากอะไร

หนึ่ง  จำนวนผลงานที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการนานาชาติ  แสดงให้เห็นถึงการยอมรับคุณภาพงานวิจัยของมหาวิทยาลัยในสังคมโลก
สอง  จำนวนอาจารย์ที่ได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์

เอาง่าย ๆ สองข้อนี้ก่อน 

เดิมผมเคยมีความคิดว่าการตีพิมพ์ผลงานวิจัยในวารสารวิชาการนานาชาติเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็น  เพราะผมมุ่งให้ผู้ใช้ผลการวิจัยโดยตรงเอาไปใช้จริงได้ก็พอ  การตีพิมพ์เป็นเรื่องเสียเวลาและไม่รู้ว่าใครจะอ่านหรือเปล่า   ส่วนเรื่องการขอตำแหน่งศาสตราจารย์ก็คิดว่าเป็นเรื่องยุ่งยากและต้องใช้เวลาเช่นกัน  อีกทั้งไม่ขอก็คงไม่เป็นไรเพราะเห็นคนอื่นก็ไม่เห็นขอกัน  ตอนนี้ผมคิดว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว  

การตีพิมพ์ในวารสารวิชาการนานาชาติและการขอตำแหน่งศาสตราจารย์มีความหมายในเชิงการส่งสัญญาณ   เหมือนกับปริญญาบัตร  เราเก่งแต่ไม่มีใครเอาเพราะเราไม่มีปริญญาเอก  ก็เหมือนกับมหาวิทยาลัยที่มีผลงานมากมายที่มีคุณภาพระดับโลกแต่ไม่ได้ตีพิมพ์   เหมือนผู้หญิงเก่งที่ไม่ชอบแต่งตัว  คุณโคโนสุเกะ มัตซึชิตะ ผู้ยิ่งใหญ่ในวงการอุตสาหกรรมญี่ปุ่น  เคยเขียนเอาไว้ว่า  ถึงคุณจะเก่งเพียงใดถ้าไม่ดูแลทรงผมก็จะไม่มีใครอยากร่วมงานหรือทำการค้าด้วย   ผมคิดว่าคำกล่าวนี้เป็นการอธิบายเรื่องการส่งสัญญาณได้อย่างชัดเจนในรูปแบบที่ไม่ใช่เศรษฐศาสตร์ 

เราเลือกอยู่ที่จังหวัดไหนไม่ได้  แต่เราเลือกที่จะส่งสัญญาณว่าเราเป็นมหาวิทยาลัยระดับโลกได้   เราเลือกที่จะแต่งตัวให้สวยงามได้  ผมคิดว่านับแต่วันนี้จะแคร์เรื่องการแต่งตัวมากยิ่งขึ้น  และตั้งเข็มว่าจะต้องตีพิมพ์ในวารสารวิชาการนานาชาติและขอตำแหน่งศาสตราจารย์ให้ได้   ส่วนหนึ่งก็เพื่อตัวผมเอง และอีกส่วนหนึ่งก็เพื่อสนับสนุนให้มหาวิทยาลัยของเรามีสัญญาณที่ดีในสังคมวิชาการโลก   ท่านใดที่คิดว่าความคิดของผมถูกต้องก็ขอให้ช่วยกันตีพิมพ์ผลงานของท่านในวารสารวิชาการนานาชาติ  และช่วยกันขอตำแหน่งศาสตราจารย์  ผมคิดว่าไม่ได้ยากจนเกินไปหากไม่ Say NO กับตัวเองเสียก่อน  มันอาจจะใช้เวลาบ้าง  เริ่มต้นวันนี้เพื่อห้าปีข้างหน้า

 
กลับสู่สารบัญ