.jpg)
| เกร็ดการทำวิจัย ตอนที่ 15: เมื่อเป็นเด็กอย่าอาย |
 |
 |
| Written by คมสัน สุริยะ |
|
ความลับอีกอย่างของความสำเร็จในการเป็นนักวิจัยคือ เมื่อเป็นเด็กอย่าอาย เหตุผลคือในเวลาที่เราเป็นเด็กยังมีผู้ใหญ่อยู่ในวงการ เราต้องรีบแสดงฝีมือให้ผู้ใหญ่ได้ชื่นชมผลงานก่อนที่พวกท่านจะจากเราไป (เช่น เกษียณ) หากพวกท่านจากไปแล้ว จะไม่มีใครเรียกเราว่า ?ดาวรุ่งของวงการ? ?เด็กกะโปโล? หรือ ?เด็กไม่ได้เรื่อง? อีกต่อไป แล้วก็จะไม่มีใครคอยให้ความคิดเห็นหรือชี้แนะเราดุงดั่งผู้ใหญ่สอนเด็กอีกแล้ว เมื่อเราแก่บ้างแล้วก็คงจะไม่มีใครกล้าวิจารณ์เราตรง ๆ ทั้ง ๆ ที่ข้างหลังเขาอาจจะไม่ชอบงานของเราก็ได้ ดังนั้นคำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาจึงจะได้จากผู้ใหญ่ เด็กอย่างเราจึงควรรีบลงมือทำงานเพื่อให้ท่านได้เห็นและวิจารณ์กันตรง ๆ อันจะเป็นประโยชน์ต่อการปรับปรุงตนเองต่อไป การส่งผลงานเข้าร่วมการประชุมวิชาการทั้งในประเทศและต่างประเทศเป็นอีกเวทีหนึ่งสำหรับเด็ก เพราะว่าตกไม่เจ็บ หากได้ไปเข้าร่วมก็ถือได้ว่าเป็นเกียรติประวัติทั้ง ๆ ที่ยังอายุน้อย คำวิจารณ์จากกรรมการที่อ่านบทความยังตรงไปตรงมา เพราะโดยมากเขาไม่รู้จักเรา ก็จะพิจารณาจากเนื้องานล้วน ๆ เป็นหลัก การส่งบทความลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการทั้งในประเทศและต่างประเทศก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เด็กอย่างพวกเราไม่ค่อยกล้า เพราะถือว่าเป็นเรื่องไกลเกินตัว ใหญ่เกินไป อะไรทำนองนี้ ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วกลัวการถูกปฏิเสธมากกว่า เพราะอัตราการตีกลับของวารสารดัง ๆ อาจจะเป็น 999 : 1000 คือ ในบทความ 1000 เรื่อง เขาตีกลับ 999 เรื่อง แล้วเอาเพียงเรื่องเดียว วารสารบางแห่งก็ดองงานของเราเป็นสองสามปีจนเซ็ง ระหว่างนั้นจะเอาบทความไปลงที่อื่นก็ไม่ได้เพราะถือว่าผิดกติกา เราก็ต้องมีบทความมากพอที่จะโดนดองไว้หลาย ๆ ที่ และก็ต้องเลือกดี ๆ ว่าจะไปลงวารสารไหนที่น่าจะได้ลงจริง ๆ ก็จะพอมีหวังมากขึ้น อีกอย่างคือเราไม่ชอบการถูกวิจารณ์หนัก ๆ เพราะวารสารพวกนี้วิจารณ์กันหนักมาก เข้าทำนองว่าเราอาจจะต้องรื้อทำวิจัยเรื่องนั้นกันใหม่เลยก็เป็นได้ เรื่องนี้กระทบอีโก้อย่างแรง แต่เป็นเด็กไม่ต้องคิดมาก เขาให้แก้ก็แก้ไป (ถ้าโตเป็นผู้ใหญ่อาจจะอีโก้แรงขึ้นอีก ก็ต้องฝึกอย่าไปติดกับอีโก้พวกนี้ พึงระลึกว่าคำวิจารณ์มีไว้ให้เราดีขึ้น ไม่ว่าเราจะอายุเท่าไร) ปัญหาอีกเรื่องของการลงวารสารต่างชาติ คือ ภาษาอังกฤษ เราคนไทยมักสู้ฝรั่งไม่ได้ ผมเองก็ยังเขียนได้ไม่ค่อยดี ทำให้ต้องฝึกอีกมาก แต่อย่างไรทำตอนที่ยังเป็นเด็กก็จะดีกว่า ไม่ต้องอาย ล้มไม่เจ็บ ล้มแล้วลุก เดี๋ยวก็ชนะเอง เกร็ดการทำวิจัย ตอนที่ 16: ลูกบ้า เกร็ดการทำวิจัย ตอนที่ 17: กัดไม่ปล่อย เกร็ดการทำวิจัย ตอนที่ 23: กำลังใจของนักวิจัย เกร็ดการทำวิจัย ตอนที่ 26: เปิดพื้นที่ว่าง เกร็ดการทำวิจัยตอนที่ 28: วัฒนธรรมวิจัยเยอรมัน เกร็ดการทำวิจัย ตอนที่ 19: อาชีพที่ต้องทำ 24 ชั่วโมง เกร็ดการทำวิจัยตอนที่ 29: ข้อคิดการทำวิจัยจากนัดชิงแชมเปี้ยนส์ลีก 2009 << ย้อนกลับไปหน้าสารบัญ |